Voortplanting

Home/Gezelschapsdieren/Voortplanting
Voortplanting 2017-05-22T16:23:49+00:00

Voortplanting

Onze dierenartsenpraktijk legt zich ook in het bijzonder toe op de fertiliteit van de reu en de teef.

1. Progesteronbepalingen om het optimale dektijdstip te bepalen:
Gemiddeld worden teven twee keer per jaar loops. De vulva is dan opgezet, er treedt een bloederige uitvloeiing op en de teef is aantrekkelijk voor reuen. Na ongeveer 10 dagen wordt het bloeden minder en de zwelling van de vulva neemt af. Meestal is dan het moment van de eisprong nabij. Soms is het moment van de eisprong moeilijk te bepalen. Als hulpmiddel kan dan door middel van progesteronbepaling (“zwangerschapshormoon”) het optimale dektijdstip vastgesteld worden. Kort voor de eisprong begint namelijk het progesterongehalte in het bloed flink te stijgen.

Om het optimale dektijdstip te bepalen maken wij op onze praktijk gebruik van een kwantitatieve progesteronbepaling (Ovucheck), waarbij de waarde wordt bepaald door een speciaal apparaat die de waarde (d.m.v. kleurmeting) exact kan bepalen. Het voordeel van deze bepalingsmethode is dat hiermee een zeer nauwkeurige waarde bepaald kan worden.
Om meer zekerheid te hebben en met name voor teven die een vorige keer niet drachtig zijn geworden of bij een reu die ver weg woont is het erg handig om te weten wat het optimale dekmoment is. Ook als er KI gedaan moet worden is bepaling van progesteron erg nuttig.

Aangezien de meeste honden tussen de 10e en de 14e dag na aanvang van de loopsheid vruchtbaar zijn (sommige al op de 8e dag, anderen pas na een kleine drie weken) adviseren wij om rond de 7e dag te beginnen met progesteronbepalingen. Natuurlijk moet hierbij ook zo veel als mogelijk gekeken worden naar het gedrag van de hond en uiterlijke kenmerken. Afhankelijk van de hoogte van de progesteronbloedwaarde wordt of een dekadvies afgegeven of een afspraak gemaakt voor een vervolgonderzoek.

De getallen die uit de test komen hebben de volgende betekenis:
< 3 ng/ml: hertesten na twee dagen 3-10 ng/ml: ovulatieperiode nadert, hertesten na 1 of 2 dagen > 10 ng/ml: volgende dag dekken

Meestal kan door het 2 of 3 maal bepalen van progesteron een goed advies uitgebracht worden en hoge percentages drachtigheid behaald worden.

Als u ’s morgens tussen acht en negen bloed af laat nemen bij uw hond kunnen wij u de uitslag aan het eind van dezelfde morgen al doorgeven.

Op verzoek kunnen wij ook later op de dag progesteron bepalen bij uw hond indien er haast bij geboden is. I.v.m. de bewerkelijkheid van de test zien wij ons dan helaas genoodzaakt de extra te maken kosten door te berekenen.

2. Kunstmatige inseminatie:
Indien een natuurlijke dekking om wat voor reden dan ook niet mogelijk is, of als de kans op dekinfecties verkleind dient te worden (besmetting met het herpesvirus), kan op onze praktijk kunstmatige inseminatie plaats vinden. Door middel van kunstmatige inseminatie worden ook hoge drachtigheidsresultaten bereikt op onze praktijk met gemiddeld een goede worpgrootte.

3. Echografie om de dracht bij de teef vast te stellen:
Ongeveer vier weken na dekken is door middel van echografie vast te stellen of de teef drachtig is. Vaak is het moeilijk om het exacte aantal jongen vast te stellen. Voor het maken van een echografisch onderzoek is het verstandig dat u eerst een afspraak maakt.

4. De geboorte bij de hond en keizersnede:
Na een draagtijd van 64 dagen (spreiding van 57 tot 70 dagen) gebeurt het soms dat de jongen niet op een natuurlijke wijze worden geboren. De oorzaak kan gelegen zijn in bijvoorbeeld weeënzwakte, een afwijkende ligging van het jong of een een te groot jong. Als de hond langer dan een half uur perst en er geen vooruitgang in het geboorteproces optreedt, dan is het raadzaam om contact te zoeken met de dierenarts. Indien de geboorte na de uitgerekende tijd niet op gang komt is het belangrijk om te weten hoeveel jongen er zijn (door middel van röntgenonderzoek). Soms is het operatief ingrijpen noodzakelijk om de jongen (levend) ter wereld te brengen. De keizersnede gebeurt meestal onder lokale verdoving, dit mede om de overlevingskans voor de pups te vergroten.